“Wat een verschil met een half jaar geleden!”

5 oktober 2015
hans_dierenambulance

Lia Mast is vrijwillig blogger voor het project Ik vind jou! van Vrijwilligers Centrale Amsterdam en Cliëntenbelang Amsterdam. Het project helpt mensen met een fysieke beperking bij het vinden van vrijwilligerswerk. Elvira Jungslager is projectleider. Lia heeft zelf ook een beperking. Deel zeven: Hoe is het met Hans van Lijf bij de Dierenambulance?

Tekst: Lia Mast

Hans is sinds een paar maanden vrijwilliger bij de Dierenambulance. Vandaag is er een open dag waar hij Elvira en mij voor heeft uitgenodigd. Ik vind hen buiten op de parkeerplaats van de Dierenambulance, vrolijk in gesprek. Het gaat goed met Hans, hij heeft het erg naar zijn zin bij de Dierenambulance. “Zo, zal ik jullie een rondleiding geven?” vraagt Hans ons. Dat lijkt ons hartstikke leuk natuurlijk.

Leuk, maar heftig
Tijdens de rondleiding vertelt Hans uitgebreid over alle verschillende werkzaamheden bij de Dierenambulance, je merkt dat hij zich erg op zijn plek voelt.

Ik vraag hem of hij het zo leuk vindt als dat hij had verwacht. “Het is heel leuk, maar soms erg heftig”, reageert Hans, “Ik heb ondertussen twee keer meegereden in de ambulance en meegedraaid in de meldkamer. Je moet eerst weten of je dit wil en of je ermee om kan gaan. Er vallen veel mensen af.” Hij vertelt ons over een avonddienst die hij heeft gedraaid. “Er kwam een telefoontje binnen van een man wiens hond zoek was geraakt. Even later kregen we een melding van een hond die dood was gevonden langs de snelweg. Dat is wel een heel heftig moment. Je maakt ook nare dingen mee.”

Je moet eerst weten of je dit wil en of je ermee om kan gaan. Er vallen veel mensen af.

Hans neemt ons mee naar de meldkamer. “Ik mag nu al als tweede centralist meedraaien”, vertelt Hans vrolijk. Hij vertelt over de cursus die hij volgt van de de Dierenambulance. “Het is een complete cursus Dierenambulance van vijf avonden. Hierin zit ook veel over procedures en wetgeving. Ze zeggen dat je er HBO niveau voor moet hebben. Sommige mensen vinden het ook erg lastig, die houden het niet vol.”

Grote verandering
Ondertussen staan we alle drie al best lang, dus stelt Hans voor een kopje koffie te drinken in de personeelsruimte. “Eigenlijk mogen jullie hier niet naar binnen.” Het is een ruime kamer met keukentje en een lange tafel met stoelen. De meldkamer zit hieraan verbonden met een tussendeur, die op dat moment open staat. Ik vraag Hans of ik een foto van hem mag maken in de meldkamer. Op het moment dat hij plaatsneemt in de meldkamer, gaat de telefoon. Zo hebben we een actiefoto van Hans.

Ze zijn veel positiever over mij dan dat ik zelf ben.

Elvira merkt op hoeveel Hans is veranderd in de tijd dat ze hem kent. “Wat een verschil met een half jaar geleden!” Ik vraag naar Hans zijn energieniveau, lukt het hem om binnen zijn grenzen te blijven? Het lijkt mij nogal een stressvolle baan. Hans vertelt hoe positief ze hier over hem zijn. “Mijn collega’s zeggen tegen mij: Jij strest niet! Jij bent echt een rots in de branding, zo rustig als jij blijft. Ze zijn veel positiever over mij dan dat ik zelf ben. Verder heb ik echt veel energie. Vaak blijf ik nog even hangen om te kletsen na mijn dienst.”

We sluiten de rondleiding af en ik vertrek met een heel goed gevoel over alle stappen die Hans gezet heeft sinds onze eerste ontmoeting.

Lees de vorige blog over Hans.

Dit project is afgelopen
Heb je een beperking en wil je vrijwilligerswerk doen? Het project Ik vind jou is afgelopen, maar je kunt wel een afspraak voor een bemiddelingsgesprek op één van onze vestigingen. We proberen voor iedereen iets te zoeken dat bij je past en kijken naar wat je kan.