“Ik wil het graag proberen”

11 augustus 2015
Wouter_691

Lia Mast is vrijwillig blogger voor het project Ik vind jou! van Vrijwilligers Centrale Amsterdam en Cliëntenbelang Amsterdam. Het project helpt mensen met een fysieke beperking bij het vinden van vrijwilligerswerk. Elvira Jungslager is projectleider. Lia heeft zelf ook een beperking. Deel vier: Wouter maakt kennis bij de Kastanjehof.

Tekst: Lia Mast

Bibliotheek
Ik ontmoet Elvira in het café van woonzorgcentrum de Kastanjehof in Amsterdam. Daar maak ik kennis met Wouter. Wouter is een man van ruim zestig met meerdere beperkingen; hij is slechthorend en spastisch. Hij wil graag een betaalde baan vinden, maar misschien gaat dit niet lukken. In de tussentijd wil hij niet langer alleen thuis zitten. Bij de Kastanjehof zoeken ze vrijwilligers voor de bibliotheek.

Ik zat helemaal alleen in een kamertje.

Met z’n drieën drinken we nog even een kopje koffie, voor we worden opgehaald door Henny, de vrijwilligerscoördinator. “Vind je het goed als wij erbij zijn?” vraagt Elvira terwijl we opstaan. “Ja natuurlijk, geen probleem,” antwoordt Wouter. En zo ben ik getuige van een uitgebreid sollicitatiegesprek.

Overstap
“Kun je iets over jezelf vertellen?” is Henny’s eerste vraag aan Wouter. Wouter vertelt veel en praat makkelijk over zijn werkzaamheden bij de Universiteit van Amsterdam. “Ik heb dertig jaar bij de UvA gewerkt. Ik heb daar onder andere de mediatheek opgezet. Toen ik begon werkte ik veel met videobanden, die ik in de catalogus zette. Daarna de overstap naar DVD’s. Ik zat helemaal alleen in een kamertje. Op een goed moment zou ik overgeplaatst worden naar een andere locatie, daar was geen mogelijkheid meer voor mij om apart te werken. Toen heb ik nee gezegd tegen de UvA. Ik vind het nog steeds hartstikke jammer dat ik daar weg ben.” Wouter geeft aan dat er nog wordt gekeken naar een nieuwe baan voor hem.

Ik denk dat dit een leuke plek voor hem is om met mensen om te gaan. Iedereen heeft hier iets.

In het gesprek komt het alleen werken nog meerdere malen terug. Wouter is erg onzeker over het contact hebben met bezoekers van de bibliotheek. “Ik twijfel erg over de uitleen werkzaamheden. Bij de UvA heb ik die in het verleden niet goed kunnen uitvoeren. Ik wil het graag proberen, maar ik weet niet of het gaat lukken.” Hier valt Elvira hem bij. “Er is wel een groot verschil tussen de drukke bibliotheek van de UvA en de rustige bibliotheek hier.”

Kaartenbak
Elvira vertelt Henny over haar idee om Wouter te plaatsen bij de Kastanjehof. “Wouter is zo’n vriendelijke man, hij heeft zo’n leuke humor. Ik denk dat dit een goede plek voor hem is om met mensen om te gaan. Iedereen heeft hier iets.” Wouters gezicht klaart helemaal op bij het horen van Elvira’s woorden. Hij lijkt hierdoor makkelijker over zijn kwaliteiten te kunnen praten. “Ik kan heel goed omgaan met een elektronische database,” vertelt hij enthousiast. “Vroeger heb ik veel met Access, de elektronische kaartenbak van Microsoft, gewerkt, dat ken ik erg goed. Ik begrijp dat jullie nog een kaartenbak hebben?” Henny bevestigt dit. “En jullie hebben ook geen zoeksysteem in de computer? Nou, dat zou ik dus op kunnen zetten.”

Mijn geheugen is een ramp! Ik moet alles opschrijven. Ik herinner me jou ook helemaal niet!

Henny vraagt ook naar Wouters beperkingen. “Ik ben geen snelle jongen”, zegt hij stellig. “En je hebt veel last van je geheugen”, voegt Elvira toe, “ja, we hadden afgesproken eerlijk te zijn.” Wouter geeft toe, “Mijn geheugen is een ramp! Ik moet alles opschrijven. Ik herinner me jou ook helemaal niet!” roept hij met een grote grijns naar Elvira. We barsten met z’n allen in lachen uit. “Dat is nou die humor!” zegt Elvira, terwijl ze een traantje wegpinkt.

Spannend
Ze spreken af dat Wouter de eerstvolgende donderdag komt meelopen. Henny laat ons nog de bibliotheek zien. Het is een grote boekenkast, waar driehonderd boeken in staan. Er is ook nog een internetcafé. De bibliotheek bevindt zich achterin de binnenkomstzaal. Dit is tegelijk de receptie en een café/restaurant. Wouter zal hier genoeg aanspraak hebben. “De collectie wordt elke paar weken gewisseld door de bibliotheek,” legt Henny uit. “De bibliotheek moet nog gaan lopen, het is nu nog niet erg druk.”

Het is een klein bibliotheekje, mijn boekencollectie is groter!

“Het valt me erg mee!” is Wouters reactie nadat we afscheid genomen hebben van Henny. We praten nog even na met een kopje koffie. Wouter vindt het best spannend, zegt hij. “Maar het is een klein bibliotheekje, mijn boekencollectie is groter!”

Dit project is afgelopen
Heb je een beperking en wil je vrijwilligerswerk doen? Het project Ik vind jou is afgelopen, maar je kunt wel een afspraak voor een bemiddelingsgesprek op één van onze vestigingen. We proberen voor iedereen iets te zoeken dat bij je past en kijken naar wat je kan.